लेखणीग्रस्त

-
   लेखणीग्रस्त




जुन्या कवितांनी अलवार माझाच खून केला
नव्या कवितेचा उमाळा आतच जळून गेला
पहिल्या कवितेने प्रेमवीर केलं
      दुसऱ्या कवितेने जणू सर्वस्व नेलं
तिसऱ्यात तर झाली अब्रुची लक्तरे
  पेन ठेवतो, हाती पांढरं निशाण आलं

प्रत्येक कवितेला हवीच का नायिका?
   दरवेळी मीच ती जगायला हवीय का?
वाचणाऱ्याच्या एखाद्या शाबासकीसाठी
   दरवेळी बळी मी जायलाच हवाय का?

नागड्या चेहऱ्याने वावरलो आजवर, परि
माझ्या अभिव्यक्तीचे मुखवटे जड जाहले
कवितांच्या थारोळ्यात रक्तबंबाळ नि सुन्न मी
ते रुधिरही काहींनी रंग म्हणूनी फासले

कवितेचे कागद फाडून टाकले तरी ठिगळ कसं लागायचं
चारित्र्याचं फुटलेलं आभाळ शब्दांनी कसं सांधायचं.
माझ्यातले उरलेले "मी" पण लटकवावे फासावर
की, माझ्यांनीच माझ्या "मी" चे गळे आवळलेलं पहायचं.

                         -अमोल मांडवे(DYSP/ACP)



Comments

  1. Tejashri Shinde 10:30 pm, February 06, 2023

    जुन्या कवितांनी अलवार माझाच खून केला
    नव्या कवितेचा उमाळा आतच जळून गेला.. बर्‍याचदा लिहिताना ही जाणीव होते... टिपिकल form चा tag लागला की अस होत.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

उन्हाळ्याची सुट्टी

-
Image
                        उन्हाळ्याची सुट्टी (A Stroke of your pensil is worth a hundred words. Thank you Amol Bhosale Sarkar for such an apt sketch)       गुरुजींनी परीक्षेची तारीख सांगितली अन कुठे कुठे आंब्याच्या झाडांना मोहर लागाय सुरुवात झाली की आमच्या डोक्यात उन्हाळ्याची सुट्टी सुरू व्हायची. मागच्या वर्षीच्या उन्हाळ्यात केलेल्या आणि करायला न भेटलेल्या गोष्टींचा हिशोब लावून मग यावर्षी काय काय करायचंय याची गणितं मांडणं सुरू व्हायचं. लपवून ठेवलेले गट्टयांचे डबे, पत्त्यांचे कॅट, रबरी बॉल सगळं जागेवर आहे ना याची घरच्यांची नजर चुकवून खात्री करणं सुरू व्हायचं. घरातल्या एकूण चर्चेवरून आणि पाहुण्याच्या येण्या जाण्यावरून घरात यावर्षी उन्हाळ्यात कुणाचं लग्न होणार याचा अंदाज लावून त्यात आपल्याला काय करायचंय ह्याचं planning आम्ही करू लागायचो. तसा भर फक्त खाण्याची किती चंगळ होणार आणि नवीन कपडे भेटणार यावरच असायचा. परीक्षा मानगुटीवर येऊन बसली असली तरी पोरापोरांच्यात चर्चा सुट्टीचीच असायची. एखादा मित्र परीक्षा झाल्य...
Read more

पहिला पाऊस, पहिलं प्रेम आणि पहिला स्पर्श

-
Image
           पहिला पाऊस, पहिलं प्रेम आणि पहिला स्पर्श.                                   (प्रास्ताविक: प्रस्तुत लेखामध्ये दोन कथांचे समांतर सादरीकरण केले आहे. एकी मध्ये जमिनीला ढगाबद्दल वाटणारी ओढ, तर दुसरीमध्ये मुलाचे एका मुलीवरील प्रेम दाखवले आहे. जमिनीच्या आणि मुलाच्या, दोघांच्या भावनांतील सारखेपणा दाखवण्यासाठी, दोघांकरिता एकाच अर्थाची दोन वेगवेगळी वाक्ये वापरली आहेत. 'ती' हे जमिनीसाठी आणि 'तो' हे मुलासाठी वापरले आहे.)         'ती' झाडांच्या वाळक्या आणि गळक्या पानांचा आश्रय घेत होती, आणि 'तो' पेन आणि कागदाचा.          'ति'ला ग्रीष्माच्या दाहकतेची पर्वा नव्हती, पण 'ति'ला त्या ढगाचा विरह सहन होत नव्हता. 'ती' त्याच्याकडे आशाळभूत नजरेने याचना करीत होती, काही थेंबांची. पण तो त्याच्या असंख्य थेंबरूपी नेत्रातून फक्त अहंकारी कटाक्ष टाकत होता, 'ति'च्याकडे. त्याच्याजवळच्या असंख्य थेंबापैकी काही 'ति'ला हवे होते, कारण...
Read more

पंख पावसाळी

-
Image
                               पंख पावसाळी असं म्हणतात की सुख क्षणिक असते आणि दुःख अनंतकाळाचे असते. असेलही तसेच. पण आजूबाजूला असणारे हे आनंदाचे क्षण जरी वेचायला शिकलो तरी आनंतकाळच्या दुःखाचा विसर पडतो. हे क्षण इतके वेचावे की की त्यांची क्षणिकता जाऊन एक शृंखला तयार व्हावी. तशाच काही क्षणांना शब्दबद्ध करण्याचा हा प्रयत्न. पंख पावसाळी रात्रीच्या प्रहरी निखळता तारा क्षणाची सोबत आसमंती शहारा निळ्या-तप्त नभी शुभ्र एक मेघ हाय रे! दिलासा सावलीची रेघ उभ्या पावसात कोसळती वीज डोळे पाणीदार कातर-काळीज अंतर क्षणाचे कळी होते फुल क्षण असा यावा नी पडावी भूल जातील गळुनी पंख पावसाळी शेवटाचे जरी उड्डाण आभाळी          - अमोल मांडवे
Read more